حمایت روانی از خانواده بیمار مبتلا به سرطان؛ راهنمای عملی برای کاهش اضطراب و فرسودگی
تشخیص سرطان فقط زندگی فرد بیمار را تحت تأثیر قرار نمیدهد؛ همسر، فرزندان، والدین و سایر اعضای خانواده نیز ممکن است وارد دورهای از نگرانی، ترس، خستگی، تغییر نقشها و عدم اطمینان درباره آینده شوند. حمایت روانی از خانواده بیمار مبتلا به سرطان به معنای نادیده گرفتن این احساسات یا مجبور کردن اعضای خانواده به «قوی بودن» نیست؛ بلکه هدف، کمک به آنها برای مدیریت فشار روانی، حفظ ارتباط سالم، تقسیم مسئولیتها و دریافت کمک حرفهای در زمان مناسب است.
بهترین حمایت روانی از خانواده بیمار مبتلا به سرطان شامل گفتوگوی صادقانه، شنیدن بدون قضاوت، تقسیم مسئولیتهای مراقبتی، حفظ حداقلی از زندگی عادی، مراقبت از سلامت جسم و روان مراقبان و مراجعه به روانشناس یا روانپزشک در صورت تداوم علائم شدید است. اضطراب، خشم، غم و احساس درماندگی در این شرایط شایعاند، اما اگر به عملکرد روزمره آسیب بزنند، نباید نادیده گرفته شوند.
- سرطان چگونه بر سلامت روان خانواده تأثیر میگذارد؟
- حمایت روانی از خانواده بیمار مبتلا به سرطان دقیقاً شامل چه چیزهایی است؟
- چگونه با اعضای خانواده درباره سرطان صحبت کنیم؟
- مراقب اصلی بیمار چرا بیشتر در معرض فشار روانی است؟
- خانواده چگونه از فرسودگی مراقب جلوگیری کند؟
- خودمراقبتی خانواده بیمار سرطانی چگونه باید باشد؟
- احساس گناه در خانواده بیمار سرطانی چگونه مدیریت میشود؟
- چگونه اضطراب انتظار نتیجه آزمایشها را کاهش دهیم؟
- با کودکان خانواده درباره سرطان چگونه صحبت کنیم؟
- حمایت روانی از همسر فرد مبتلا به سرطان
- آیا باید بیمار را از نگرانیهای خانواده مطلع کرد؟
- چه زمانی خانواده باید از روانشناس کمک بگیرد؟
- روانشناس خانواده بیمار سرطانی چه کمکی میتواند بکند؟
- آیا گروههای حمایتی برای خانواده بیماران سرطانی مفیدند؟
- اشتباهات رایج خانواده هنگام حمایت از بیمار
- پس از پایان درمان چرا اضطراب خانواده ممکن است ادامه داشته باشد؟
- یک برنامه ساده برای حمایت روانی خانواده
- جمعبندی
- سؤالات متداول درباره حمایت روانی از خانواده بیمار مبتلا به سرطان
سرطان چگونه بر سلامت روان خانواده تأثیر میگذارد؟
سرطان را میتوان نوعی بحران خانوادگی دانست. پس از شنیدن تشخیص، بسیاری از خانوادهها ناگهان با مجموعهای از مسائل پزشکی، عاطفی، مالی و عملی مواجه میشوند؛ از تصمیمگیری درباره درمان و رفتوآمد به بیمارستان گرفته تا نگرانی درباره هزینهها، آینده خانواده و احتمال پیشرفت یا بازگشت بیماری.
واکنش افراد یکسان نیست. یک نفر ممکن است بیشتر مضطرب شود، فرد دیگری سکوت کند، شخصی بهشدت درگیر مراقبت از بیمار شود و عضو دیگری تلاش کند زندگی معمول خود را حفظ کند. وجود واکنشهای متفاوت لزوماً به معنای بیتفاوتی یا ضعف نیست.
منابع تخصصی سرطان تأکید میکنند که اعضای خانواده ممکن است پس از تشخیص سرطان احساساتی مانند شوک، غم، خشم، اضطراب و نگرانی را تجربه کنند. تغییر نقشهای خانوادگی نیز میتواند فشار بیشتری ایجاد کند؛ برای مثال، همسری که قبلاً مسئول امور خانه بوده ممکن است به مراقبت نیاز پیدا کند و سایر اعضا مجبور شوند مسئولیتهای جدیدی بر عهده بگیرند.
با کمک شما، یک خانواده تنها نمیماند
سرپرستان بسیاری از خانوادهها در کنار مبارزه با سرطان، با هزینههای درمان و تأمین زندگی خانواده نیز روبهرو هستند.
بنیاد همدلی با حمایت نیکوکاران تلاش میکند در این مسیر در کنار این خانوادهها باشد.
♥ کمک به سرپرستان مبتلا به سرطاناحساسات شایع خانواده بیمار سرطانی
واکنشهای متداول میتوانند شامل موارد زیر باشند:
- ترس از مرگ یا پیشرفت بیماری
- اضطراب درباره نتیجه آزمایشها و درمان
- احساس درماندگی
- خشم نسبت به شرایط
- غم و سوگ
- احساس گناه
- خستگی جسمی و روانی
- نگرانی مالی
- احساس تنهایی
- کاهش تمرکز
- تحریکپذیری
- اختلال خواب
- ترس از عود سرطان پس از پایان درمان
وجود این احساسات در کوتاهمدت الزاماً نشاندهنده اختلال روانی نیست. مسئله زمانی مهمتر میشود که شدت یا مدت آنها افزایش پیدا کند و زندگی روزمره فرد را مختل کند.
حمایت روانی از خانواده بیمار مبتلا به سرطان دقیقاً شامل چه چیزهایی است؟
حمایت روانی فقط مراجعه به روانشناس نیست. بخش مهمی از حمایت میتواند در محیط خانه و در ارتباط بین اعضای خانواده اتفاق بیفتد.
| نوع حمایت | اقدام کاربردی | هدف |
|---|---|---|
| حمایت عاطفی | شنیدن احساسات بدون قضاوت | کاهش احساس تنهایی |
| حمایت ارتباطی | صحبت شفاف درباره وضعیت و نیازها | کاهش سوءتفاهم و تنش |
| حمایت عملی | تقسیم کارهای خانه، درمان و رفتوآمد | پیشگیری از فرسودگی یک مراقب |
| حمایت اجتماعی | کمک گرفتن از اقوام و دوستان | کاهش فشار خانواده اصلی |
| حمایت تخصصی | روانشناس، روانپزشک یا مددکار اجتماعی | مدیریت اضطراب، افسردگی و بحران |
| خودمراقبتی مراقب | خواب، تغذیه، استراحت و زمان شخصی | حفظ توان مراقبت بلندمدت |
| حمایت اطلاعاتی | دریافت اطلاعات معتبر از تیم درمان | کاهش اضطراب ناشی از ابهام |
هیچ یک از این روشها بهتنهایی برای همه خانوادهها کافی نیست. میزان و نوع حمایت باید بر اساس مرحله بیماری، شرایط خانواده، سن اعضا و شدت مشکلات روانی تنظیم شود.
چگونه با اعضای خانواده درباره سرطان صحبت کنیم؟
گفتوگو یکی از مهمترین بخشهای حمایت روانی است، اما گفتوگوی مفید لزوماً به معنای صحبت مداوم درباره سرطان نیست.
خانواده باید بتواند هم درباره بیماری صحبت کند و هم در مواقعی زندگی را از موضوع سرطان جدا نگه دارد.
Macmillan Cancer Support اشاره میکند که صحبت کردن درباره نگرانیها و احساسات میتواند به خانواده در سازگاری با شرایط کمک کند و اجتناب کامل از گفتوگو ممکن است در بعضی خانوادهها باعث افزایش تنش شود.
بیشتر گوش کنید تا نصیحت
وقتی یکی از اعضای خانواده میگوید «خیلی میترسم»، پاسخهایی مانند «فکر بد نکن»، «مثبت باش» یا «همه چیز درست میشود» همیشه آرامشبخش نیستند.
گاهی پاسخ مفیدتر این است که اجازه دهیم فرد احساسش را بیان کند.
پذیرش احساس به معنای تأیید بدترین سناریو نیست. میتوان گفت:
«طبیعیه که این وضعیت نگرانت کنه. اگر دوست داری درباره چیزی که بیشتر از همه میترسونتت حرف بزنیم.»
هدف، ایجاد فضایی است که فرد مجبور نباشد اضطراب خود را مخفی کند.
از خوشبینی اجباری خودداری کنید
حفظ امید ارزشمند است، اما امید با انکار واقعیت تفاوت دارد.
جملاتی مانند «تو باید قوی باشی» یا «نباید جلوی بیمار گریه کنی» ممکن است باعث شوند اعضای خانواده احساسات واقعی خود را سرکوب کنند.
میتوان امیدوار بود و همزمان گفت که شرایط سخت است.
همه گفتوگوها را به سرطان محدود نکنید
بیمار و خانواده همچنان به ارتباطهای عادی نیاز دارند؛ تماشای فیلم، صحبت درباره اتفاقهای روزمره، شوخی، دیدن دوستان یا برنامهریزی برای فعالیتهای ساده میتواند احساس طبیعی بودن زندگی را تا حدی حفظ کند.
مراقب اصلی بیمار چرا بیشتر در معرض فشار روانی است؟
فردی که بخش عمده مراقبت را بر عهده دارد ممکن است بهتدریج نیازهای خود را کنار بگذارد.
وظایف یک مراقب میتواند شامل همراهی بیمار در مراجعههای پزشکی، تهیه غذا، مدیریت داروها، هماهنگی درمان، مراقبتهای جسمی و حمایت عاطفی باشد. NCI تأکید میکند که این حجم از مسئولیت میتواند فشار قابل توجهی ایجاد کند و خودمراقبتی برای مراقب نیز ضروری است.
فرسودگی مراقب چیست؟
اصطلاح Caregiver Burden یا بار مراقبتی به فشار و استرسی اشاره دارد که زمانی ایجاد میشود که نیازهای مراقبت از منابع جسمی، روانی، مالی یا اجتماعی فرد مراقب بیشتر شود.
بار مراقبتی میتواند با اضطراب، افسردگی، کاهش کیفیت زندگی و سایر مشکلات روانی همراه باشد.
فرسودگی معمولاً ناگهانی اتفاق نمیافتد. ممکن است مراقب ابتدا فقط احساس کند کمی خسته است و به مرور خواب، تمرکز، خلقوخو و روابط او تحت تأثیر قرار بگیرند.
خانواده چگونه از فرسودگی مراقب جلوگیری کند؟
یکی از اشتباهات رایج این است که تمام مسئولیتها به یک نفر واگذار شود؛ معمولاً همسر، مادر، دختر یا فرزند نزدیک بیمار.
تقسیم مسئولیتها میتواند بسیار مؤثر باشد. خانواده درباره کارهای ضروری صحبت کند و وظایف را بین افراد تقسیم کند.
برای مثال:
- یک نفر مسئول هماهنگی جلسات درمان باشد.
- فرد دیگری خرید و تهیه غذا را انجام دهد.
- شخصی امور مالی و بیمه را پیگیری کند.
- یکی از اعضا در روزهای خاص کنار بیمار بماند.
- ارتباط با اقوام و اطلاعرسانی به آنها به یک نفر سپرده شود.
این کار از سردرگمی جلوگیری میکند و فشار را از دوش مراقب اصلی برمیدارد.
درخواست کمک نشانه ضعف نیست
بعضی مراقبان فکر میکنند اگر مسئولیتی را به دیگری واگذار کنند، به بیمار کمتوجهی کردهاند.
در عمل، مراقبی که ماهها بدون استراحت ادامه دهد ممکن است در نهایت از نظر جسمی و روانی توان کافی برای مراقبت نداشته باشد.
پذیرفتن کمک از اعضای خانواده و دوستان یکی از توصیههای مطرحشده در منابع تخصصی مراقبت از بیماران سرطانی است.
خودمراقبتی خانواده بیمار سرطانی چگونه باید باشد؟
خودمراقبتی در این شرایط به معنای مسافرت یا فعالیتهای پیچیده نیست. حتی اقدامات کوچک و منظم اهمیت دارند.
خواب را قربانی مراقبت نکنید
اختلال خواب یکی از مشکلات متداول مراقبان است. اگر چند شب به دلیل شرایط خاص بیمار خواب مختل شود قابل درک است، اما کمخوابی مداوم میتواند اضطراب، خستگی و تحریکپذیری را افزایش دهد.
در صورت امکان، شیفتهای مراقبتی بین چند نفر تقسیم شود.
غذای کافی و منظم بخورید
مراقبان گاهی وعدههای غذایی خود را حذف میکنند یا تمام توجهشان به تغذیه بیمار معطوف میشود.
حفظ تغذیه منظم برای سلامت خود مراقب نیز ضروری است.
فعالیت بدنی را کاملاً حذف نکنید
حتی پیادهروی کوتاه میتواند بخشی از برنامه روزانه باشد.
مراقبان تا حد امکان از سلامت جسمی خود مراقبت کنند و فعالیت بدنی را حفظ کنند.
زمانی را بدون احساس گناه به خود اختصاص دهید
یک ساعت دیدن دوستان، پیادهروی، تماشای فیلم یا انجام فعالیت شخصی به معنای رها کردن بیمار نیست.
مراقبت طولانیمدت زمانی پایدارتر است که مراقب نیز فرصت بازیابی انرژی داشته باشد.
احساس گناه در خانواده بیمار سرطانی چگونه مدیریت میشود؟
احساس گناه یکی از دشوارترین تجربههای خانوادههاست.
فرد ممکن است فکر کند:
«چرا من سالمم و او بیمار شده؟»
یا:
«چرا امروز از مراقبت کردن خسته شدم؟»
یا حتی:
«چرا گاهی دلم میخواهد چند ساعت از این وضعیت دور باشم؟»
وجود چنین افکاری لزوماً نشاندهنده بیعاطفگی نیست. فشار طولانیمدت میتواند احساسات متناقض ایجاد کند. ممکن است فرد هم بیمار را عمیقاً دوست داشته باشد و هم از مسئولیت مداوم خسته شده باشد.
بهتر است بین احساس و رفتار تفاوت گذاشته شود. خسته یا عصبانی شدن یک احساس است؛ رفتار آسیبزننده مسئله دیگری است.
اگر احساس گناه شدید و مداوم باشد، گفتوگو با روانشناس میتواند به بازبینی افکار غیرواقعبینانه درباره مسئولیت و کنترل کمک کند.
چگونه اضطراب انتظار نتیجه آزمایشها را کاهش دهیم؟
یکی از دورههای بسیار پراسترس برای خانوادهها، فاصله بین آزمایش و دریافت جواب است.
در این مدت ذهن معمولاً به سمت سناریوهای مختلف حرکت میکند.
چند راهکار عملی:
- اطلاعات پزشکی را از تیم درمان دریافت کنید، نه جستوجوهای پراکنده اینترنتی.
- زمان مشخصی برای صحبت درباره بیماری تعیین کنید.
- فعالیتهای روزمره را تا حد امکان ادامه دهید.
- روی اطلاعات موجود تمرکز کنید، نه احتمالات تأییدنشده.
- اگر اضطراب شدید است، از تکنیکهای آرامسازی یا کمک حرفهای استفاده کنید.
اضطراب درباره تغییرات درمان و آینده در بیماران و خانوادهها شایع است و در صورت شدت گرفتن میتوان از پزشک، روانشناس یا گروههای حمایتی کمک گرفت.
با کودکان خانواده درباره سرطان چگونه صحبت کنیم؟
پنهان کردن کامل بیماری از کودکان معمولاً ساده نیست. کودک ممکن است متوجه رفتوآمدهای بیمارستان، تغییر ظاهر بیمار یا نگرانی بزرگسالان شود.
نحوه توضیح باید متناسب با سن کودک باشد.
اصول کلی عبارتاند از:
- حقیقت را ساده و قابل فهم بیان کنید.
- اطلاعات بیش از ظرفیت کودک ارائه نکنید.
- اجازه دهید سؤال بپرسد.
- تأکید کنید که سرطان تقصیر کودک نیست.
- تا حد امکان برنامه مدرسه، خواب و فعالیتهای معمول او حفظ شود.
- تغییرات آینده را قبل از وقوع به زبان مناسب توضیح دهید.
اگر کودک دچار افت شدید تحصیلی، ترس مداوم، اختلال خواب، رفتارهای غیرمعمول یا گوشهگیری شود، ارزیابی توسط متخصص سلامت روان کودک میتواند مفید باشد.
حمایت روانی از همسر فرد مبتلا به سرطان
همسر بیمار معمولاً همزمان چند نقش پیدا میکند: شریک عاطفی، مراقب، همراه درمان و گاهی مدیر امور خانه و خانواده.
این تغییر ممکن است رابطه زوج را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
مهم است که ارتباط زوج کاملاً به رابطه «بیمار و مراقب» تبدیل نشود.
در صورت امکان، بخشی از ارتباط سابق حفظ شود؛ صحبت درباره موضوعات غیرپزشکی، فعالیت مشترک و بیان نیازهای عاطفی همچنان اهمیت دارد.
همچنین نباید انتظار داشت همسر بیمار به تنهایی تمام نیازهای عاطفی و عملی او را مدیریت کند.
آیا باید بیمار را از نگرانیهای خانواده مطلع کرد؟
پاسخ واحدی برای همه خانوادهها وجود ندارد.
پنهان کردن کامل احساسات ممکن است فاصله ایجاد کند، اما انتقال مداوم اضطراب نیز میتواند فشار بیشتری بر بیمار وارد کند.
بهتر است احساسات صادقانه اما متعادل بیان شوند.
برای مثال:
«من هم بابت نتیجه آزمایش کمی نگرانم، ولی منتظریم ببینیم پزشک چه میگه.»
این بیان با جملهای مانند «من مطمئنم اتفاق بدی افتاده» تفاوت زیادی دارد.
چه زمانی خانواده باید از روانشناس کمک بگیرد؟
برای مراجعه به روانشناس لازم نیست فرد حتماً به مرحله بحران رسیده باشد.
مشاوره میتواند حتی برای مدیریت استرس، حل اختلافهای خانوادگی، تنظیم نقشهای مراقبتی و کنار آمدن با عدم قطعیت مفید باشد.
اگر احساساتی مانند اضطراب، ناامیدی، مشکلات خواب، خستگی، کنارهگیری اجتماعی یا مشکل تمرکز برای مدت طولانی ادامه داشته باشند یا عملکرد روزانه را مختل کنند، دریافت کمک حرفهای بررسی شود.
مراقبان در صورت تداوم نشانههای افسردگی یا اضطراب، بهخصوص زمانی که بیش از حدود دو هفته ادامه پیدا میکنند، با پزشک یا متخصص سلامت روان صحبت کنند.
علائمی که نباید نادیده گرفته شوند
مراجعه حرفهای بهویژه در صورت مشاهده موارد زیر اهمیت بیشتری دارد:
- غم یا ناامیدی مداوم
- اضطراب شدید و دائمی
- حملات اضطرابی
- بیخوابی مداوم
- کاهش شدید انرژی
- ناتوانی در انجام کارهای روزانه
- فاصله گرفتن کامل از دوستان و خانواده
- افزایش شدید خشم
- استفاده از الکل یا مواد برای تحمل شرایط
- رها کردن مراقبت از سلامت شخصی
اگر فرد درباره آسیب زدن به خود یا دیگری صحبت کند یا در وضعیت بحران روانی قرار داشته باشد، ارزیابی فوری توسط خدمات اورژانسی یا متخصص سلامت روان ضروری است.
روانشناس خانواده بیمار سرطانی چه کمکی میتواند بکند؟
روانشناس قرار نیست سرطان را از بین ببرد یا فرد را متقاعد کند که «نگران نباشد».
کمک حرفهای میتواند شامل موارد زیر باشد:
- مدیریت اضطراب و افکار فاجعهآمیز
- درمان علائم افسردگی
- آموزش مهارتهای مقابله با استرس
- حل تعارضهای خانوادگی
- مدیریت احساس گناه
- کمک به پذیرش تغییر نقشها
- حمایت از مراقب اصلی
- کمک به گفتوگو با کودکان
- مدیریت سوگ پیشاپیش یا سوگ پس از فوت
- کمک به سازگاری با پایان درمان یا احتمال عود بیماری
برخی مراکز درمان سرطان نیز خدمات روانشناسی، مددکاری اجتماعی یا گروههای حمایتی در اختیار بیماران و خانوادهها قرار میدهند.
آیا گروههای حمایتی برای خانواده بیماران سرطانی مفیدند؟
برای بعضی افراد بله.
صحبت با کسانی که تجربه مشابهی دارند میتواند احساس تنهایی را کاهش دهد و راهکارهای عملی جدیدی ارائه کند.
اما گروه حمایتی جای درمان تخصصی اختلالات شدید روانی را نمیگیرد.
اشتباهات رایج خانواده هنگام حمایت از بیمار
تمام زندگی خانواده حول بیماری بچرخد
سرطان بخش مهمی از زندگی میشود، اما بهتر است تا حد امکان تنها موضوع خانواده نباشد.
یک نفر همه مسئولیتها را بپذیرد
این الگو خطر فرسودگی را افزایش میدهد.
احساسات منفی سرکوب شوند
پنهان کردن دائمی ترس، خشم و غم معمولاً مشکل را حل نمیکند.
به بیمار امید غیرواقعی داده شود
امید میتواند همراه با پذیرش واقعیت باشد.
همه چیز در اینترنت جستوجو شود
اطلاعات اینترنتی بدون توجه به نوع سرطان، مرحله بیماری و شرایط بیمار ممکن است اضطراب را افزایش دهد. تفسیر اطلاعات پزشکی باید با تیم درمان انجام شود.
کمک گرفتن تا رسیدن به بحران به تعویق بیفتد
دریافت مشاوره زودهنگام گاهی از شدت گرفتن مشکلات خانوادگی جلوگیری میکند.
پس از پایان درمان چرا اضطراب خانواده ممکن است ادامه داشته باشد؟
پایان شیمیدرمانی، رادیوتراپی یا سایر درمانها همیشه به معنای پایان فشار روانی نیست.
برخی مراقبان تازه پس از کاهش مراجعات پزشکی متوجه میزان خستگی خود میشوند. ترس از بازگشت بیماری نیز ممکن است باقی بماند.
NCI گزارش میکند که پس از پایان درمان، مراقبان ممکن است احساسات متناقضی از جمله آرامش، تنهایی، استرس و نگرانی درباره عود سرطان تجربه کنند.
بنابراین حمایت روانی نباید الزاماً با پایان درمان قطع شود.
یک برنامه ساده برای حمایت روانی خانواده
خانواده میتواند یک برنامه هفتگی ساده طراحی کند:
- یک جلسه کوتاه خانوادگی برای هماهنگی امور درمان داشته باشد.
- مسئولیتها بین چند نفر تقسیم شود.
- مراقب اصلی حداقل چند ساعت زمان آزاد داشته باشد.
- یک نفر مسئول ارتباط با تیم درمان باشد تا اطلاعات متناقض کاهش پیدا کند.
- اعضای خانواده درباره فشار روانی خود صحبت کنند.
- زندگی عادی مانند کار، مدرسه و ارتباطات اجتماعی تا حد امکان حفظ شود.
- علائم اضطراب و افسردگی شدید نادیده گرفته نشوند.
- در صورت نیاز از روانشناس، روانپزشک یا مددکار اجتماعی کمک گرفته شود.
این رویکرد ساده معمولاً کاربردیتر از انتظار برای رسیدن خانواده به مرحله فرسودگی است.
جمعبندی
حمایت روانی از خانواده بیمار مبتلا به سرطان باید همزمان دو هدف داشته باشد: حمایت از بیمار و محافظت از سلامت روان افرادی که در کنار او زندگی و مراقبت میکنند. گفتوگوی صادقانه، شنیدن بدون قضاوت، تقسیم مسئولیتها، حفظ حداقلی از زندگی عادی و کمک گرفتن از دیگران از مهمترین اقدامات هستند.
مهمترین نکته این است که مراقبان نباید نیازهای روانی خود را برای مدت طولانی کنار بگذارند. اگر اضطراب، افسردگی، اختلال خواب، ناامیدی یا فرسودگی ادامه پیدا کند و زندگی روزمره را مختل کند، استفاده از خدمات روانشناسی یا روانپزشکی باید بخشی طبیعی از فرآیند مراقبت در نظر گرفته شود.
سؤالات متداول درباره حمایت روانی از خانواده بیمار مبتلا به سرطان
آیا گریه کردن جلوی بیمار سرطانی کار اشتباهی است؟
نه لزوماً. بیان طبیعی احساسات میتواند بخشی از ارتباط صادقانه باشد. مشکل زمانی ایجاد میشود که بیمار دائماً مجبور شود نقش آرامکننده اعضای خانواده را بر عهده بگیرد یا با اضطراب شدید دیگران مواجه شود.
آیا مراقب بیمار سرطانی باید همیشه روحیه خود را حفظ کند؟
خیر. مراقب نیز ممکن است خسته، ناراحت یا عصبانی شود. انتظار مثبت بودن دائمی واقعبینانه نیست. مسئله مهم، شناخت احساسات و دریافت حمایت در صورت شدت گرفتن آنهاست.
برای کاهش اضطراب خانواده بیمار سرطانی چه کاری بهتر است؟
دریافت اطلاعات معتبر از تیم درمان، تقسیم مسئولیتها، حفظ خواب و استراحت، گفتوگوی خانوادگی، حفظ بخشی از زندگی عادی و مراجعه به متخصص در صورت تداوم اضطراب از مهمترین اقدامات هستند.
آیا خانواده بیمار سرطان هم به روانشناس نیاز دارد؟
گاهی بله. حتی اگر فرد بیماری روانی مشخصی نداشته باشد، مشاوره میتواند برای مدیریت استرس، تغییر نقشهای خانوادگی، اضطراب، سوگ و مشکلات ارتباطی مفید باشد.
چگونه با فردی که از سرطان یکی از اعضای خانوادهاش بسیار میترسد صحبت کنیم؟
ابتدا به نگرانی او گوش دهید، از کوچک شمردن ترس خودداری کنید و سپس درباره مسئله مشخصی که موجب نگرانی شده صحبت کنید. اگر ترس شدید و مداوم است، دریافت کمک حرفهای مناسبتر است.
آیا استراحت کردن مراقب بیمار نوعی خودخواهی است؟
خیر. استراحت و مراقبت از سلامت جسم و روان بخشی از مراقبت پایدار است. منابع تخصصی سرطان نیز بر مراقبت از خودِ مراقب تأکید دارند.
